Dromen.

Nieuw bericht. Een tinteling. Een hartslag die wordt overgeslagen. Spanning. Het voelt zo nieuw, maar tegelijk zo vertrouwd. Dit. Ik heb het gemist, en ik wil het niet nog een keer los laten. Niet nog een keer mijn droom op stop zetten, omdat ik voor wat anders kies. Dit keer ga ik kiezen voor mijzelf en voor mijn dromen. 

Het is al zo lang geleden, dat ik achter mijn laptopje zat, om een artikel te schrijven. Het is zo lang geleden dat ik hier echt mee bezig ben geweest. Tot een tijdje terug. Marinda kwam er mee, en ik werd weer meegevoerd met herinneringen aan hoe we hier samen zo hard aan hebben gewerkt om uberhaupt deze droom te verwezelijken. We zijn er mee gestopt omdat we allebei wat anders gingen doen. En nu is het punt daar dat ik er over na moet gaan denken wat ik straks, over een paar maanden, na mijn opleiding wil gaan doen.

Kies ik weer voor het oude vertrouwde en ga ik werken. Of kies ik voor mijzelf. En ga ik bloggen. Ga ik schrijven, wat mijn passie is. Ga ik mijzelf in het diepe gooien en kan ik mijzelf dan pas goed gaan ontwikkelen? Of blijf ik in dezelfde omgeving hangen waar ik al een tijdje rond hang. Ik wil heel graag wat anders, ik wil heel graag voor mijzelf kiezen. Ik wil heel graag weer gaan schrijven. Meer gaan schrijven. Dus waarom zou ik dan mijzelf tegen houden?

Verlamd zit ik achter mijn laptop, en nu? Ik ben uitgeput. Moe en verslagen. Het is duidelijk dat ik dit niet langer ga vol houden. Ik kan niet langer blijven waar ik nu werk. Mijn opleiding volg. Ik ga mijn opleiding afmaken. Dat sowieso. Het duurt dan nog maar heel kort. En in die korte tijd heb ik nog zoveel te doen. En daarna? 

Na mijn opleiding, ga ik sowieso eerst op vakantie. En niet zomaar op vakantie. Ik ga met een groep naar Cananda. Ja, naar Cananda. Ik heb er echt veel zin in, en ik weet dat dit een hele rijke ervaring gaat worden. En ik ben ook heel blij dat ik er voor gekozen heb om mee te gaan. Om mezelf in een avontuur te gooien.

Dat is al een hele presentatie opzich. Het was er op, of er onder. Ging ik mezelf uitdagen en mee, of bleef ik thuis. Veilig.

En daarna? Dat weet ik niet, en ga ik nu ook nog niet teveel over na denken. Het is tenslotte nog maar 2 januari en voor ik naar Canada ga ben ik ook al weer 6 maanden verder. En in die tijd gaat er nog zoveel gebeuren.

Ik heb het idee alsof ik het halve jaar al gepland heb. Eerst nog 4 maanden aan mijn opleiding, dan even vrij en kan ik mijn auto rijbewijs halen, daarna naar Canada en daarna is er een gat. Iets wat ik nog niet gepland heb. 

Idioot eigenlijk. Dat ik nu al weet wat ik in die tijd ongeveer allemaal wil doen. En ik weet totaal niet hoe het allemaal gaat lopen. En ik wil er eigenlijk helemaal niet over na denken. Leven bij de dag en de mooie dingen vieren.

Ik weet ook niet wat dit nou voor een artikel is geworden. Een beetje mistroostig geloof ik. Ik merk dat ik ontzettend moe geworden ben. Het lijkt wel of ik dit met mijn laatste energie nog heb geschreven. Dat klinkt overigens ook wel erg triest.

Maar wees gerust, ik ga door. En ik wil weer gaan schrijven, heel graag zelfs.

Wij, Marinda en ik, gaan er wat moois van maken. Dit keer gaat het echt lukken. Ik weet het zeker.

 

Liefs Lianne

 

 

 

Reageer op dit artikel

1 Reactie op "Dromen."

Abonneren op
Sorteren op:   nieuwste | oudste | meest gestemd
trackback

[…] paar maanden geleden, schreef ik in mijn blog over dromen, dat ik graag wat anders wilde doen met mijn leventje. Dat ik graag voor mijzelf aan de gang zou […]

wpDiscuz